زنده یاد خوشه چین مرد مشهور تاریخ کوهنوردی اراک ..

استادان وبزرگان کوهنوردی, ایران

---

 

 زنده, یاد خوشه, چین : کتاب تاریخ, اجتماعی اراک,     نقل از: وبلاگ پیک لجور

ناصر خوشه چين در اول تير ماه 1327 در اراك به دنيا آمد. به گفته ی علي دريايی- از كوه نوردان پرسابقه ي اراك كه در برنامه های بسيار و تا آخرين دقايق عمر ناصر، همراه او بود- آنان غالباً با چند نفر ديگر از بچه های محل به قله ی كوه سرخه در اراك كه بر فراز آن كلبه ی كوچكی به نام «كلبه ي قدير» قرار داشت مي رفتند، و اين كار سرآغاز فعاليت های كوه نوردی آن جمع بود. با جدي تر شدن كارهای كوه نوردی، ناصر به همراه مصطفی توجه و علی امينی در سال 1348 هيات كوه نوردی شهرستان اراك را فعال كرد و اتاقی را در دفتر كار خود به هيات اختصاص داد. قابل ذكر است كه تشكيلاتی به نام هيات كوه نوردی اراك، نخستين بار در سال 1333 به همت عباس امينی حاجی باشی شكل گرفت، اما با رفتن او به تهران، آن هيات عملاً از فعاليت افتاد تا آن كه با بازگشت وی به اراك، مجدداً آن هيات فعاليت هايی را از سر گرفت. به هر صورت، فعاليت واقعی و محسوس هيات اراك به ويژه در كارهای فنی، از سال 1348 و با پشتكار ناصر خوشه چين شكل می گيرد.

علي دريايی مي گويد كه در ابتدا، ما برای صعود ديواره ها ازطناب نخي و سنگين چاه كن ها استفاده مي كرديم، همكاری ناصر با كانون كوه نوردان تهران و گروه كوه نوردان آرش در اوايل سال های پنجاه، سبب آشنايی او با شيوه ها و وسايل سنگ نوردی جديد شد. سپس ناصر، كوه نوردی فني را در اراك معرفی كرد و توسعه داد. همكاری او با گروه آرش و نيز با علی محمدپور و جلال فروزان ( از كوه نوردان تهران) بدل به يك دوستی پايدار شد؛ ناصر بيشتر برنامه های فنی خود را با اين جمع اجرا می كرد.

از آخرين فعاليت های تشكيلاتی ناصر خوشه چين در هيات كوه نوردی اراك، كمك به برگزاری نهمين كنگره ی كوه نوردی ايران بود (اراك-شهريور1357). در سال های بعد، او در هيات فعاليت نداشت، اما تقريباً با همه ی كوه نوردان اراك ارتباط و همكاری داشت، و وجود و حضوراش كانونی بود برای گردهمايی كوه نوردان اراك و بسياری از شهرهای هم جوار.

ناصر، برنامه های بی شماری در كوه های ايران، به ويژه در استان مركزی و در اشترانكوه، اجرا كرده بود. فهرست زير، شامل تعدادی از برنامه های مهم او است:

• 1353 نخستين صعود زمستانی دماوند از يال تخت فريدون

• 1354 نخستين صعود يخچال سيوله ی دماوند

• 1355 شركت در برنامه ی صعود قله ی تيريچ مير(7706متر، پاكستان) تا ارتفاع 7550 متر

• 1357 نخستين صعود زمستانی قله ی قالی كوه

• 1360 نخستين صعود "ديواره ی يخی" در دره ی يخار دماوند

• 1360 نخستين صعود زمستانی قله ی كزينستون

1361 شركت در گشايش مسير آرش روی ديواره ی علم كوه

• 1362 نخستين صعود زمستانی قله ی كول جنو

• 1363 نخستين صعود زمستانی گرده ی آلمان ها در منطقه ی علم كوه

• 1364 تلاش برای صعود زمستانی ديواره ی علم كوه

• 1367 نخستين گذر زمستانی پياره ی كمندان تا قله ی تيركستون (در اشترانكوه)

• 1369 گذر خط الراس اشترانكوه از سن بران تا كول جنو

• ...

ناصر در ساخت پناهگاه هاي چال كبود (اشترانكوه)، هفت تنان (زردكوه)، و در طراحی پناهگاه كوه سرخه (در اراك) مشاركت داشت، و پناهگاه كول جنو با پيشنهاد و طراحی و كوشش او ساخته شد (1373). در چند سال آخر، باغی در پای يكی از كوه های نزديك شهر اراك درست كرده بود كه محل گردهمايي دوستان كوه نوردش بود.

سرانجام درشبانگاه 15 تيرماه 1381در حالی كه روز سختي را در تعمير پناهگاه كول جنو گذرانده بود، در همان جا دچار ايست قلبی شد و درگذشت.

يادش گرامی باد كه به گفته ی سپهری:

بزرگ بود و از اهالي امروز بود/ و با تمام افق های باز نسبت داشت/ و لحن آب و زمين را چه خوب می فهميد

......

به ياد ناصر خوشه چين

از نوشته های زنده یاد فریدون اسماعیل زاده (کوهنورد همدانی ) در باره ناصرخوشه چین

سعديا مرد نكونام نميرد هرگز مرده آن است كه نامش به نكويی نبرند
اولين چيزی كه در ناصر میديديم خندهی بیريا و سادهای بود كه در پشت خود دقت و توجهی پنهان داشت، و سادگی و بیپيرايگی اين خنده انسان را جلب میكرد و حس اعتماد و دوستی ايجاد مینمود.

آَشنایی بيشتر با او نشان می داد كه اين سادگی، عميق و باطنی است و ناصر اهل دروغ و ريا نيست؛ شايد به اين علت كه اهل بزرگ نمایی و رياست طلبی نبود.
به راحتی برتری ديگران را قبول میكرد و در جایی كه خود بهتر بود، مثل ساختن غار برفی، با تمام توان و بدون غرولند میكوشيد.

كوه نوردی ورزشی است كه معمولاً نهادهای دولتی ما نسبت به آن كم توجه بودهاند، زيرا نه تنها پول ساز نيست، بلكه لوازم و وسايل عمومی مورد نياز آن مثل ساختمان پناهگاهها ( و نگهداری آن ها) پول و زحمت بيشتری نسبت به ورزشهای شهری میطلبد. به علاوه كنترل افراد در عرصهی فراخ اين كوه كار مشكلی است. اين بیتوجهی را ماهيت جمعی اين ورزش و فداكاریهای خود جوش عدهای بر طرف میكند. آنان پيش میافتند، و با سخنان گرم و آتشينی كه از دل سرچشمه میگيرد، ديگران را جمع میكنند، سختیها را تحمل میكنند، حرف های نامربوط را كه بعضی از آن ها زخمی كم و بيش هميشگی در روح و ذهن ايجاد میكند با بردباری میشنوند، و خود بيش از هر كسی كار میكنند و از مال و جان مايه میگذارند، تا تشكلی ايجاد كنند يا پناهگاهی بسازند، تا با شادی، شاهد آسايش و بهبود كار كوهنوردان باشند.
ناصر هم مردی از اين خانواده بود: به طوری كه از گفتههای كوهنوردان اراكی برمیآيد، در واقع او از بنيان گذاران كوهنوردی اراك بوده و نقش مهمی در ايجاد واقعی هيات كوهنوردی اراك داشته است. به علاوه، ساخت پناهگاههای چالكبود و كولجنو در اشترانكوه و چند پناهگاه ديگر در جاهای ديگر، عمدتاً در اثر كوشش خوشهچين در جمع كردن دوستان و اقناع آنان برای كار در محل به وجود آمد.

شايد عدهای گمان كنند ناصر خوشه چين در حاشيهی كوهنوردی به سر میبرد و به ايجاد تشكل و جمع كردن كوهنوردان و پناهگاه سازی بيشتر از كوه نوردی مشكل و سطح بالا میپرداخت. چنين نيست؛ او كوهنورد سازنده و سازمان دهنده بود و در زمان خود، كارهای كوهنوردی بزرگی در سطح كشور انجام داد كه صعود قلهی تيريچمير تا ارتفاع ۷۵۰۰ متر( به سرپرستی ابراهيم بابایی) يكی از آن هاست. اين صعود را میتوان بهترين صعود قبل از انقلاب روی قلههای بلند دانست. زيرا تمام برنامهريزیها و تداركات بر عهدهی خود كوهنوردان بود، و بدون استفاده از كمك كوهنوردان خارجی يا راهنمایی و كمكهای فنی شرپاها انجام شد.
از ديگر صعودهای مهم او كه اغلب به سرپرستی ابراهيم بابایی انجام شده، میتوان صعود زمستانی شمال شرقی دماوند، صعود زمستانی كول جنون در سال ۱۳۶۲ ( كه تا همين دو سال پيش تكرار نشده بود)، و صعود زمستانی گردهی آلمانها را نام برد، و همچنين صعودهای دشوار زمستانی ديگر كه به همت خودش و همراهانش انجام شد. مثل صعود قالیكوه و كزينستون، گلگل و گلگهر و سن بران و ... البته اضافه كنيم منطقهگردیهای متعدد تابستانی را.

ناصر، زندگی، شادی، كار و خدمت به ديگران را دوست داشت. از بدگویی و غيبت دوری میكرد. فخر فروشی و سرپرست بازی و خود نمایی كه عمدتاً ناشی از ضعف شخصيت است، در او نبود. به كار خوب و مهارت ارج میگذاشت و سر فرود میآورد. در واقع او در فكر منافع جمع بود و نفع خود را در نفع كل كوهنوردی میديد، و اگر در جایی اين دو در تضاد قرار میگرفتند، از فدا كردن منافع خود در راه نفع جمع ارضا میشد.
ياد او گرامی باد.

به گيتی چنان كوش چون بگذری سر انجام نيكی بر خود بری

این نوشته نخستين بار، در گاهنامهی ۶ انجمن (آذر ۱۳۸۱) چاپ شده است.

نوشته ای دیگر :
یادی از ناصر خوشهچین
ناصر خوشهچین در سال ۱۳۲7 در اراک به دنیا آمد و کوهنوردی را تحت نام گروه عقاب کوهستان در سال ۱۳۴۵ آغاز نمود. او با آقایان علی امینی و قاسم زنجانی، هیئت کوهنوردی اراک را بنیان گذارد و سپس در تداوم آن تلاشهای فراوانی نمود که کوهنوردی امروز اراک مرهون تلاشهای آنهاست.
ساخت پناهگاههای گل گل، چال کبود، کول جنو، هفت تنان زرد کوه و کمک در طراحی و ساخت پناهگاههای شهباز، غربی دماوند، و یک پناهگاه در شیراز از جمله تلاشهای او در جهت اعتلای ورزش کوهنوردی در ایران است.

سوابق کوهنوردی : اولین صعود زمستانی قله گل گل اشترانکوه ، اولین صعود زمستانی قله کول جنو اشترانکوه، اولین صعود زمستانی یال شمال شرقی دماوند، اولین صعود زمستانی قله قالی کوه، صعود زمستانی گرده آلمانها علم کوه ، اولین صعود دهلیز مرکزی یخار، صعود یخچال سیوله دماوند، شرکت در گشایش اولین مسیر ایرانیها در دیواره علم کوه (آرش) ،تلاش جهت صعود زمستانی دیواره علم کوه، صعود خط الراس اشترانکوه، شرکت در برنامه صعود قله تیریچ میر، اولین صعود زمستانی یال ملا خوران دماوند، و ... شادروان ناصر خوشهچین در حین آخرین تعمیرات پناهگاه کول جنو در اشترانکوه بر اثر ایست قلبی جان به جان آفرین تسلیم کرد (در مورخ ۱۳۸۲/۴/۱۵).

خصلتهای اخلاقی ناصر خوشهچین جاودانه در بین کوهنوردان این مملکت باقی است...

متن: وبلاگ پیک لجور

تاریخ کوه نوردی همدان ...